Galeri@ w Tle

Agata Maj "Góry Fogaraskie"

2012-01-09T10:18:00.002+01:00

Agata Maj, ur. 13 maja 1986 roku w Gorzowie Wielkopolskim. Socjolożka, studentka grafiki projektowej w Poznaniu. Na co dzień pasjonuje się fotografią, z którą chciałaby związać swoją przyszłość. Uwielbia aktywnie spędzać czas, najlepiej w towarzystwie ludzi pozytywnie zakręconych, z aparatem i namiotem u swego boku, a co najważniejsze, w otoczeniu szczytów górskich.

O fotografiach

Zaprezentowany cykl fotografii stanowi dokumentację kilkudniowej wędrówki po rumuńskich Górach Fogaraskich będących najwyższym pasmem Karpat Południowych. Choć tamtejsze szczyty wznoszą się powyżej 2 tysięcy metrów, a najwyższa góra Moldoveanu liczy sobie 2544 m.n.p.m, to Fogarasze charakteryzują się łagodnym ukształtowaniem terenu zachęcającym do pieszych wędrówek z plecakiem. Piękne widoki, poranki w towarzystwie owiec oraz mało oblegane szlaki, to tylko niektóre zalety mogące przykuć uwagę osób pragnących odpocząć na łonie natury z dala od miejskiego zgiełku.

przejście do katalogu >>

Jan Zawadzki - Psie bieganie na Polanie

2011-11-12T10:19:00.001+01:00

Myliłby się ten, kto wyścigi psich zaprzęgów kojarzyłby głównie z dzielnymi psami husky i alaskan malamute oraz romantyczną przygodą prawdziwych twardzieli.

Było tak może, kiedy przed niespełna dwudziestu laty na Polanie Jakuszyckiej pojawiły się pierwsze zaprzęgi. Dziś na „jakuszycki biegun zimna” przybywają marszerzy z kilkunastu państw Europy. Oprócz wymienionych już ras pojawiają się także psy grenlandzkie, samojedy i husky syberyjskie oraz zaprzęgi psów nierasowych. W styczniu [2011] już po raz czwarty na 300-kilometrowe trasy ruszyli uczestnicy Husqvarna Tour – najtrudniejszego średniodystansowego wyścigu psich zaprzęgów w Europie. Podobnie jak przed rokiem towarzyszył im Jan Zawadzki, autor prezentowanego fotoreportażu.

Jacek Jaśko

żródło: "Kurier Dolnośląski" nr 1/2011 r.

do katalogu >>

janekzawadzki.blogspot.com >>

Filip Zawada "Drewniane gody"

2011-09-28T15:00:00.000+02:00

Filip Zawada, rocznik ‘75, fotograf, muzyk, poeta, performer, aktor i reżyser kina offowego, blogger... Związany ze środowiskiem wrocławskim, od kilku lat mieszka nieopodal Kamiennej Góry. Do niedawna basista nieistniejacej już grupy Indigo Tree. Autor kilku wystaw indywidualnych i zbiorowych. Ostatnio jego fotografie można było zobaczyć w ramach Miesiąca Fotografii w Krakowie. W lutym tego roku ukazały się Psy pociagowe – pierwszy zbiór prozy artysty.

Drewniane gody

"Drewniane gody" to cykl zdjęć opowiadający o piątym roku małżeństwa. Fotografie pokazują nie tylko dwójkę życiowych partnerów, z których jeden jest ukryty za aparatem, ale także pejzaże, rzeczy i sprawy, które oddają rodzinny nastrój.

Życie rzadko wygląda tak jak w filmach Walta Disneya, w których nikt nie wyrzuca śmieci, nikt nie umiera, nikt nie pierze i nikt nie zamyka się w łazience, żeby uciec na chwilę od codziennych problemów. Ja staram się opowiadać głównie o takich rzeczach, bo moje życie składa się głównie z pozornie prozaicznych spraw. Więc gotując obiad mogę tylko pozazdrościć Disneyowskim postaciom.

Wooden anniversary

A photographic series concerning the fifth year of one particular marriage. It depicts not only a couple of lifetime partners, with one always hiding behind the camera, but also the landscapes, details, and issues of a minor two (soon-to-be three) person household.

Life seldom realizes itself as in a Disney movie, where nobody throws out their garbage, does the laundry, or takes time out to approach the difficulties of everyday life by locking themselves in the bathroom. I attempt to tell the stories of these seemingly insignificant things, likely because my life is entirely composed of them. So, while I prepare an easily forgettable dinner, I envy the life of a Disney character.

do katalogu >>>

www.filipitoito.com

Piotr Trachta "Foton" 16 sierpnia-30 września 2011 r.

2011-08-12T11:05:00.000+02:00

Piotr Trachta – ur. 1970 roku w Kowarach, od urodzenia zamieszkały w Kotlinie Jeleniogórskiej, którą pokochał, i na którą patrzy przez wizjer swojego aparatu. Fotografia reportażowa, portret, fotografia ślubna, czy wreszcie fotografia przyrodnicza, to główne tematy jego poszukiwań. Wyróżnienia w wielu konkursach fotograficznych są dla niego cennym motorem do dalszej pracy z aparatem przy oku.

„Foton”

To foton, jako nośnik informacji, jako „duch życia” przekazuje informację do matrycy aparatu... To foton stwarza obrazy natury, ujawnia jej bogactwo, odkrywa jej tajemnicę... Natura ze swoim bogactwem form, kształtów i barw jest tematem, który fascynuje mnie od lat. To rodzaj fotografii, który wymaga wiele cierpliwości, który uczy pokory, który pozwala zmierzyć się z własnymi słabościami. Aby fotografować ten fascynujący świat, potrzeba często dosłownie, stać się jego cząstką, połączyć się z nim w niezwykłym tańcu życia.

Współczesny człowiek żyje szybko. Zbyt szybko. W pogoni za kolejnym samochodem, za nowym mieszkaniem, przebiegamy przez życie w szaleńczym tempie. Brakuje czasu na refleksję, na kontemplację... Brakuje drogi w głąb siebie... Brakuje spojrzenia na otaczający świat.

Często ten świat jest blisko, bardzo blisko... Kolorowy świat przyrody w przydrożnym rowie... Tętniący życiem miejski skwer... Wystarczy zatrzymać się... popatrzeć... posłuchać…

Wystarczy godzina lub dwie na wędrówkę o poranku, kiedy słońce jeszcze za horyzontem, a świat zasnuty galerią kolorowych mgieł...

Serdecznie zapraszam do obejrzenia niewielkiej części moich fotograficznych dokonań

Piotr Trachta

do katalogu >>>
strona autorska >>>

Bartek Dymek "Okolice"

2011-06-28T11:40:00.000+02:00

Jest myśliwym. Zbieraczem. Kolekcjonerem. Samotnie przebywa w krajobrazie i z dziką pasją celuje. Ile to satysfakcji z trafienia w „dziesiątkę”. Jest celownik i tarcza gdzieś ...daleko albo blisko, tak blisko, że daleko. Powoli przechodzi bez szmeru, żeby nie spłoszyć, czeka na ten moment, ile to satysfakcji z „dziesiątki”... Zapach wody, zapach powietrza, mrozu, słońca, wiatru, wszystko w „dziesiątce”. Bartka Dymka kolekcja trafień. Bartek Dymek - dobre fotografowanie.

Miron Kulla

do katalogu >>>

bartekdymek.blogspot.com

Aleksandra Wolter "Wyprodukowano w Polsce"

2011-05-14T09:47:00.000+02:00

Aleksandra Wolter

Ur. 1976 w Gdyni, architekt, fotografik, obecnie mieszka i pracuje w Wejherowie (Polska). Dyplom na Wydziale Architektury i Urbanistyki Politechniki Gdańskiej w 2001 roku. Fotografią zajmuje się od 1999 roku. Ceni sobie prostotę, którą odkrywa w tanich, nieskomplikowanych, analogowych kamerach, jak np. holga czy pinhole. Do osobistych sukcesów zalicza wyróżnienie projektu fotograficznego „Kurort” w kategorii foto-esej podczas International Photography Awards IPA 2008 oraz indywidualną wystawę w trakcie Międzynarodowego Festiwalu Fotografii Otworkowej Offo 2009.

O fotografiach:

Polska na co dzień. Jej absurdy i dziwactwa przez siedem dni w tygodniu. W gazetach, telewizorach, w kolejkach, w monopolowych, w knajpach, w kościołach, w urzędach, w autobusach, w każdym mieście i miejscu. Właśnie o tym jest projekt „Wyprodukowano w Polsce”. Autorka projektu dokumentuje wszystko, co uzna za: kuriozalne (np. lamy pasące się na blokowisku), abstrakcyjne (np. sprzedaż krakowskich obważanków na plaży w Sopocie), lub po prostu warte uwiecznienia. Projekt jest realizowany aparatem holga, którego niedoskonałość techniczna oraz charakterystyczna dystorsja i winietowanie, jeszcze bardziej podkreślają absurdalność zaobserwowanych sytuacji.

Aleksandra Wolter

do katalogu >>>

jestemlomo.blogspot.com

Adam Bończa-Pióro "Karkonosze 9/10/11"

2011-03-31T13:47:00.000+02:00

Adam Bończa-Pióro

Urodził się 60 lat temu w Przesiece. Wszelkie nauki pozwalające nazwać go Artystą, nauki które uczyniły z niego Artystę, pobierał we Wrocławiu, z którym nadal związany jest zawodowo, zaś serce twórcy już chyba na zawsze zostawił gdzieś w górach. Malarz, rysownik, grafik i fotograf z czego fotografia jest „oddechem” i wypoczynkiem równie pełnym jak malowanie, bez którego nie mógłby istnieć. Te dwie pasje – jedna – zawodowa pozwalająca przeżyć, druga – stanowiąca „oddech najpełniejszy”. Obie wypełniają go radością i niezależnością tak nie często dziś możliwą.

W swoim dorobku artystycznym ma wiele wystaw indywidualnych, zarówno malarskich jak i tych prezentujących dokonania fotograficzne. Jego obrazy i fotografie znajdują się w wielu zbiorach prywatnych na całym świecie a także w zbiorach muzealnych (te ostanie m.in. w Japonii i Belgii).

Na swoim koncie ma ok. 20 indywidualnych prezentacji swoich twórczych dokonań.

Zebrała i opracowała: Maria Praszczyk (Wrocław.10/11.03.2011 r.)

"Karkonosze 9/10/11"

Zestaw zdjęć ukryty pod prostym tytułem "Karkonosze 9/10/11" stanowi zbiór ulubionych fotografii z moich gór ukochanych. Gór najbliższych i często odwiedzanych, miejsc inspirujących. Być może nie są to najlepsze fotografie (tak sądzę), jakie wykonałem ale są to obrazki bardzo mocno związane z pozytywnymi doznaniami z wędrowania po miejscach znanych i tych najbardziej "moich"- odludnych. Każda fotografia, którą teraz możecie zobaczyć kryje w sobie historię, stanowi drobną opowieść, jest kwintesencją jakiegoś pobytu wśród głazów, szumiących gdzieś pod niebem traw wśród szlaków zarastających karłowatą kosówką...

Być może fotografie są ,,zwykłe” może tylko poprawne, ale mają w sobie, przynajmniej dla mnie, wartość szczególną – przypominają mi miejsca niespiesznych spotkań z górami, miejsca nieznane innym wędrowcom, to są ślady miejsc osobistych...

Zestaw jest też prezentacją fotografii, które istnieją nie tylko w postaci elektronicznej.

Większość z nich ma swój "papierowy' odpowiednik stanowiący osobisty zbiór "papierów ważnych".

________________________________________

P.S. (cytowane powyżej teksty to wysłuchane wypowiedzi artysty) M.P.

do katalogu >>>

Paulina Mager "Szkice"

2011-02-08T14:39:00.000+01:00

Paulina Mager - absolwentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu na wydziale grafiki. Dyplom w pracowni rysunku zawodowego prof. Eugeniusza Geta-Stankiewicza. Autorka wystaw autorskich i zbiorowych, w kraju i za granicą. Od 2008 roku współpracuje z podgórzyńskim wydawnictwem Wiaterna, jako ilustratorka regionalnych wydawnictw dla dzieci.

Wystawy autorskie:

- klubokawiarnia Mleczarnia, Wrocław 2010

- galeria Sztuka na piętrze, Olsztyn 2009

- galeria KAVA, Antwerpia, 2009

- Galerie Van Campen & Rochtus, Antwerpia, 2008

- wystawa dyplomowa, kamienica Jaś, Wrocław 2005

- klubokawiarnia Mleczarnia, Wrocław 2004

- All art is quite useless, galeria Esra, Antwerpia 2003

- galeria Za Szafą, Wrocław 2003

Wystawy zbiorowe:

- Young Art. Collectors, Galerie Van Campen & Rochtus, Antwerpia 2005-2008

- Pro Figura V, Galerie artFuhrmann, Rostock 2006

- V Triennale Rysunku Współczesnego, Lubaczów 2005

- Pro Figura IV, Galerie artFuhrmann, Rostock, 2005

- wystawa krasnoludków w Kolegium Europy Wschodniej, Wrocław 2004

do katalogu >>>

www.paulinamager.art.pl

www.paulinamager.blogspot.com

Paweł Zasada "Buff"

2011-01-02T23:37:00.000+01:00

Paweł Zasada

Urodziłem się w 1988 roku. Mieszkam w okolicach Jeleniej Góry. Fotografuję od 2005 roku, a wykształcenie początkowo zdobywałem u Marka Likszteta. Aktualnie studiuję fotografię we Wrocławiu na WSF „AFA”. Swoje życiowe plany poważnie wiążę z pracą w zawodzie fotoreportera. Fotografię traktuję przede wszystkim jako sztukę dokumentu.

Laureat XIV edycji konkursu "Jelenia Góra i Jeleniogórzanie" (2010) organizowanego przez Jeleniogórskie Towarzystwo Fotograficzne.

„Buff”

Tak nazywają grafficiarze czynność oraz miejsce, w którym czyści się pociągi.

W zależności od miasta zmienia się sama metoda. Jedni „na ścierze” myją całe panele acetonem lub innymi środkami chemicznymi, drudzy zamalowują napisy przy użyciu farby olejnej. Pojawiają się także bardziej nowoczesne metody.

We Wrocławiu najpierw zmywa się szyby i skład wraca do ruchu. Dzięki temu panele mogą jeździć po torach nawet pół roku. Jeśli jest sucho i w miarę ciepło, a pomalowany skład trafia na przegląd do „szopy”, wtedy zamalowuje się obrazki.

To długi proces. Odmalowanie jednej strony składu na którym były cztery panele i kilka drobnych napisów trwało kilka godzin. Namalowanie graffiti tego typu, zajmuje nie więcej jak kwadrans...

Paweł Zasada

do katalogu >>>

Jacek Jaśko "Karkonosze - Niepamięć"

2010-10-31T23:51:00.000+01:00

Jacek Jaśko – rocznik 1955. Pierwsze lata życia spędził w karkonoskim schronisku Strzecha Akademicka. Fotografuje od lat z niesłabnącym uczuciem niedosytu. Za fotografie z Karkonoszy nagradzany kilkakrotnie na Biennale Fotografii Górskiej w Jeleniej Górze. Swoje prace poza Polską pokazywał m.in. w Aarhus (Dania), Berlinie, Hunfled, Monschau, Weisswasser (Niemcy). Wraz z grupą przyjaciół organizuje wystawy Na Płocie w Kopańcu, gdzie mieszka od 12 lat i prowadzi Galerię Domową. Podobne wystawy organizuje także w galeriach Na Płocie tworzonych w Jeleniej Górze, Skierniewicach i Sopocie. W latach 2008/2009 we współpracy z „Książnicą Karkonoską”, prowadził fotograficzny projekt Jelenia Góra. Pamięć Miasta. Przez kilkanaście lat był dziennikarzem „Gazety Wyborczej”, „Słowa Polskiego” i redaktorem naczelnym czasopisma „Karkonosze”. Obecnie współpracuje z „Kurierem Dolnośląskim”. Jest autorem licznych artykułów i opracowań na temat fotografii, w tym również Jeleniogórskiej Szkoły Fotografii.

W opisie fotograficznym Jacek zajmuje się konkretami, takimi jak rodzinna okolica, miejsce, dom, kawałek krajobrazu, szczątki dawnych całości, czas, który przystanął i tak dalej. Uparty przy czarno-białym pisaniu. Kamera jest jednym z jego organów wewnętrznych – jak serce, płuca czy wątroba, – więc nie obnosi jej na zewnątrz i używa z rozmysłem. Opisuje świat obrazami, które są trochę ( a może nawet bardziej) poza czasem. Są nieprzemijalne na tyle, na ile istnieją rzeczy nieśmiertelne. Osobiście wiem tylko o jednej. To prawda. Dla kamery to przedmiot niełatwy, ale godny wysiłku.

Henryk Waniek, artysta, malarz, pisarz, wędrowiec

Fotografie najczęściej powstają w ułamkach sekund. Nasz narząd wzroku również rejestruje informacje i sygnały wysyłane przez otoczenie w ciągu ułamków sekund. Wydaje się, że fotografia, jaką proponuje nam Jacek Jaśko, jest próba utożsamienia systemu działania obu tych mechanizmów. Wydaje się oscylować pomiędzy obrazem, jego wyglądem i formą a pewna dozą abnegacji artystycznej, która nadaje obrazowi niedbały i swoiście potoczny wygląd. Może jest to rodzaj wyrafinowanej gry prowadzonej przez autora, ogarniętego bardzo indywidualnie pojmowana pasją, związana z faktem istnienia pamięci. Wielu uważa, że fotografia „odkłada” czas, a więc przeszłość. Wydaje się, że fotografia Jacka Jaśko „przenosi” otaczającą go rzeczywistość w przyszłość i, być może, kto wie, jest to kwintesencja fotografii.

Wojciech Zawadzki – fotograf

„Karkonosze – Niepamięć”

To cykl kilkunastu fotografii, zaprezentowanych przed kilkoma laty w muzeum Sportu i Turystyki w moim rodzinnym mieście – Karpaczu. To także powrót do miejsc, które ukształtowały mój sposób doznawania krajobrazu w miejscu tak niezwykłym, jakim są Karkonosze. Te fotografie powstały bo był na nie Czas a. Teraz są już pamiątką wspólnej pamięci.

Jacek Jaśko, Kopaniec 13.10.10

do katalogu >>>
przejście do wystawy >>>

domspotkankopaniec.blogspot.com

Roksana Knapik "Migawki z Karkonoszy"

2010-10-11T16:43:00.000+02:00

Roksana Knapik

Magister geologii, od 2004 roku pracownik naukowy Karkonoskiego Parku Narodowego. Początkowo w działalności naukowej zajmowała się problematyką genezy i rozwoju torfowisk, obecnie poświęciła się zagadnieniom geoturystycznego wykorzystania zasobów przyrody nieożywionej Karkonoszy.

W czasie wolnym uprawia geoturystykę i kolekcjonuje minerały. Autorka „Przewodnika geoturystycznego po Karkonoskim Parku Narodowym” oraz naukowych i popularnonaukowych artykułów z zakresu prowadzonych badań.

Współpracuje z redakcją miesięcznika "SUDETY".

do katalogu >>>

Ryszard Literacki "Cieplice" albo "Poranne mgły"

2010-10-11T16:40:00.000+02:00

O mojej fotografii

Urodziłem się ponad 55 lat temu w Jeleniej Górze, gdzie mieszkam do dziś. Fotografia ciekawiła mnie i fascynowała już w dzieciństwie, kiedy ojciec uczył mnie fotografować zdobycznymi aparatami na błonę zwojową. Odbitki wykonywał zakład fotograficzny.

Jak to się wszystko odbywa pomogła mi zrozumieć pierwsza książka o fotografii i ciemnia szkolna. Później ciemnia w domu kultury, w pracy i własna ciemnia na strychu domu teścia, gdzie zgłębiłem tajniki fotografii kolorowej. Długą przerwę spowodowaną sytuacją rodzinną, kiedy wydawało się, że już nie wrócę do tej pasji, przerwało pojawienie się fotografii cyfrowej i jej błyskawiczny rozwój.

Moje wcześniejsze doświadczenia i duża determinacja pozwoliły mi zgłębić tajniki fotografii cyfrowej i zapoznać się z komputerem i programami do edycji fotografii cyfrowej, które to zastąpiły tradycyjną ciemnię. Wstąpiłem do Jeleniogórskiego Towarzystwa Fotograficznego. Nawiązałem współpracę z jednym z jeleniogórskich mediów, gdzie 4,5 letnia funkcja fotoreportera pozwoliła mi zgłębić tajniki fotografii reportażowej. Nigdy nie przestałem fotografować krajobrazów, przyrody, architektury, ludzi, martwej natury, starając się uchwycić te tematy w indywidualny sposób. Moje fotografie zdobywały nagrody i wyróżnienia w konkursach. Miałem kilka wystaw indywidualnych, brałem udział również w kilkunastu wystawach zbiorowych. Autorzy różnych wydawnictw, czasopism i kalendarzy wykorzystywali moje fotografie do ich ilustracji. Moje fotografie istnieją na kilkunastu stronach internetowych. Cały czas doskonalę mój warsztat, podjąłem naukę w szkole fotograficznej. Prowadzę zajęcia fotograficzne na Karkonoskim Uniwersytecie Trzeciego Wieku. Nigdy nie jestem zadowolony z moich prac i cały czas staram się w nich coś poprawiać i udoskonalać . Kiedy już zrobię to jedno wymarzone zdjęcie, to pewno przestanę fotografować.

Temat prezentowanych prac w Galerii w Tle - „Cieplice” jest jednym z wielu, na które kieruję mój aparat i mam nadzieję, że przypadnie do gustu korzystającym z komputerów. Życzę miłych wrażeń.

Ryszard Literacki (rylit)

do katalogu >>>
strona autorska >>>

Wojciech Miatkowski "Trawy", "Pejzaż metafizyczny"

2010-10-11T16:38:00.000+02:00

Wystawa przedłużona do końca sierpnia.

Zdeterminowany jeleniogórzanin. Po kilkunastu latach wygnania wrócił z Wrocławia w Kotlinę, gdzie od razu zadomowił się w tutejszym środowisku fotograficznym. Zdobywca pieszej nagrody na tegorocznym Biennale Fotografii Górskiej. Oprawca graficzny niezliczonych wydawnictw, albumów, perio i aperiodyków. Chętnie spotyka się, pomaga a także udziela, o ile czas i nieodłączny spaniel Frodo na to pozwala. Najbardziej ceni dobre pomysły, prostotę i czytelność przekazu. Fotografuje niepostrzeżenie i zdecydowanie za rzadko, swymi spostrzeżeniami dzieli się z innymi. Bystry obserwator sytuacji niecodziennych, szczegółów na ogół nie dostrzeganych przez innych. Cieszę się bardzo, że zobaczę wreszcie autorski wybór fotografii Wojtka, na który czekam od kilku lat.

Jacek Jaśko, Kopaniec 14.06.2010 r.

TRAWY Błyszczą pod nogami. Czasem - gdy się przyjrzeć – na sekundę, może krócej, układają się w tajemne wzory. Są jak spryskana deszczem i słońcem żywa grzywa ziemi. Jesienią i wczesną wiosną – martwe i suche – ale nadal intrygujące jako graficzny szablon, gotowa, zrytmizowana kompozycja. Te leśne, i te z pastwiska, i te z grzbietów gór. Często patrzę pod nogi, w ziemię. Tam zawsze dzieje się coś ciekawego. Czasem zabieram do domu źdźbła, a czasem tylko – albo aż – fotografię.

PEJZAŻ METAFIZYCZNY Pejzaż mnie przenika, a ja staram się przeniknąć pejzaż. Podobnie jak postacie z obrazów René Magritta, mam w sobie miejsce na światło i kształty. Są miejsca, które działają na mnie mocniej od innych. To właśnie tam łapię niewytłumaczalne do klatek. Nie staram się zrozumieć, raczej oglądam, sycę się grą światła i cienia. Niosę tę tajemnicę do domu, znów oglądam, a potem – po swojemu – staram się pokazać ją innym. Mieszkam w miejscu, gdzie pejzaż objawia się szczególnie bogato. Nie pozostawia mnie obojętnym, podobnie jak wielu innych fotografów. Jednak ten, który łapię w klatki, który mnie przeniknął, jest tylko mój.

Wojciech Miatkowski Jelenia Góra, 9 czerwca 2010 r.

przejście do katalogu >>>
wojciechmiatkowski.pl

Sławomir Woźnica "Lubomierz"

2010-10-11T16:34:00.000+02:00

Sławomir Woźnica ur. 16 marca 1993 w Żarach. Mieszkaniec Lubomierza, z zamiłowania zajmuje się fotografią, grafiką komputerową oraz rysunkiem. Od 2002 roku laureat konkursów plastycznych, fotograficznych i historycznych (od szczebla powiatowego do ogólnopolskiego). Swoją twórczość wiąże w dużym stopniu z architekturą sakralną. Autor fotografii kościoła w Olesznej Podgórskiej, broszury „Klasztor Sióstr Benedyktynek w Lubomierzu”, ekspozycji zdjęć o tym samym tytule i innych wystaw. Pomysłodawca i realizator krótkiej prezentacji filmowej o lubomierskim klasztorze.

W wydawanych przez gminę Lubomierz przewodnikach turystycznych można jego zdjęcia ukazujące ciekawe miejsca regionu. Od 2009 roku obecny i zaangażowany przy internacie lubomierskiego Zespołu Szkół.

do katalogu >>>

Ilona Wiśniewska "Spitsbergen"

2010-10-11T16:33:00.000+02:00

Ilona Wiśniewska-Weiss – filolog, fotograf. Związana z ziemią około jeleniogórską. Mieszka we Wrocławiu, studiuje w Krakowie. Jak sama siebie określa – jest bardziej fotografem-rzemieślnikiem, niż fotografem-artystą. Autorka licznych artykułów na temat fotografii jako ilustracji w literaturze współczesnej (m.in. na fotal.pl, ikonosfera.umk.pl i w "Biuletynie Fotograficznym"), współautorka książki Interpretując Fotografię. Śladami Susan Sontag (Kraków 2009).

Na Svalbardzie jest nie więcej niż 40 km utwardzonych dróg. Z Longyearbyen - nieformalnej stolicy archipelagu - można wybrać się łodzią na północ do Pyramiden albo na zachód do Barentsburga. Szybki rzut dwudziestokoronówką norweską. Król Harald V decyduje, że ruszamy na zachód.

Do Barentsburga płynę z redaktorem naczelnym svalbardzkiego tygodnika "Svalbardposten" - Birgerem Amundsenem. Jest środek arktycznego lata, niedzielny poranek, kilka stopni powyżej zera. Odległość - 55 km. Po kilkudziesięciu minutach na zboczach gór pokrytych skarlałą roślinnością zaczynają rysować się pierwsze zabudowania. Wielki, wymalowany białą farbą napis "was przywitajet barentsburg" nie pozostawia wątpliwości, że oto w ciągu godziny przemierzyliśmy drogę z Norwegii do Rosji, albo lepiej rzec - do surrealistycznego, postradzieckiego tworu z drewna i betonu.

Im bliżej jesteśmy, tym ciszę morską intensywniej zaczyna wypełniać muzyka. I duszący zapach smażonego mięsa. Żeby zaspokoić ciekawość musimy wspiąć się po wysokich, drewnianych schodach prowadzących z portu do miasta, miasta, które na pierwszy rzut oka przypomina scenografię z ponurego, nakręconego przed laty i dawno zapomnianego filmu.

Na betonowym placu stoją prowizoryczne paleniska, wokół stoły uginające się pod ciężarem jedzenia i butelek. Żeliwne kotły z parującą zupą bulgoczą na ogniu. I drewniana buda z kapelą wyśpiewującą ckliwe kawałki o miłości i tęsknocie. W towarzyszących temu okolicznościach arktycznej przyrody widok odbiera zdolność jakiegokolwiek błyskotliwego komentarza. Oto trafiliśmy na odbywające się dwa razy do roku święto górników. Kobiety w kozakach na obcasach i puchowych kurtkach, w pełnym makijażu, tym razem bez rękawiczek, by zaprezentować pracochłonny manicure tańczą w parach. Mężczyźni w skórzanych kurtkach, spod których połyskuje świąteczna biżuteria tańczą samotnie. Dzieci bawiące się w ustawionym na środku placu wraku samochodu uśmiechają się zjedzonymi przez próchnicę zębami. Przedstawiciele rosyjskiej kompanii węglowej. Im tańczyć nie wypada. Z początkowych 1500 mieszkańców tej osady, dziś zostało jedynie 400 osób, głównie Ukraińców, pracujących w kopalni węgla kamiennego. Kilka lat temu w jednej z nich wybuchł pożar i do dziś nie wznowiono produkcji. Wydobywa się tylko tyle węgla, by zaspokoić potrzeby garstki mieszkańców. Eksport wstrzymano. W porcie straszą jedynie zardzewiałe, puste kontenery, w których gnieżdżą się mewy. Mieszkańcy nie mają swoich łodzi, nikt więc stąd nie wyjeżdża. Nigdy nie zbudowano też lotniska (poza niewielkim lądowiskiem dla helikopterów), z obawy przed utratą tak strategicznego obszaru na wypadek konfliktu zbrojnego. W sezonie letnim codziennie przypływają jednak statki z turystami objuczonymi świetnym sprzętem fotograficznym i żądnymi zrobienia świetnego reportażu o mieście duchu. Tak, my poniekąd też mamy ten status. Oto chocholi taniec na końcu świata. Nostalgia zapijana wódką jest zawsze fotogeniczna.

Słowo "Polsza" otwiera wszystkie serca i butelki. "Ja spod Lwowa!" - oznajmia jegomość o mętnym spojrzeniu, co rusz dolewający mi wódki do plastikowego, żółtego kubeczka. "Diewoczka, ja mam rodzinę koło Tarnowa. Ja był w Polszy. Krakow widzial". "Da, da, to jest prawdziwy PAN ze Lwowa" - przedrzeźnia go na oko czterdziestoletnia kobieta o twarzy wyciosanej przez surowy klimat. "Tut niedaleko są Polacy. O tam!" - rzuca ktoś inny wskazując południe, mając na myśli naukowców ze stacji polarnej Hornsund. "Niedaleko" oznacza kilka godzin łodzią, której tu nie ma. Rzeczywiście to jedyni słowiańscy "sąsiedzi', których na dobrą sprawę nikt tu nie zna, ale świadomość ich obecności oswaja otaczające zewsząd góry i lodowce. Chuderlawy mężczyzna w grubych okularach wręcza mi na pamiątkę długopis made in Germany z wizerunkiem niedźwiedzia i napisem Арктикуголь - nazwą rosyjskiej kompanii węglowej odpowiedzialnej za prace w tym regionie, której jest dumnym wysłannikiem.

W miarę upływu godzin krąg taneczny wokół młodej, słowiańskiej krwi niepokojąco się zacieśnia. Trzeba "tańcowat", napić się, śpiewać. Uwolnienie się z objęć najbardziej wytrwałego zalotnika o twarzy starca to sygnał, że czas na nas.

Wspinamy się po betonowym chodniku do "centrum". Przy głównej ulicy stoi szkoła z zaklejonymi folią oknami, maleńka cerkiewka, drewniane budynki mieszkalne, z misternie zdobionymi ramami okien, zaryglowane wejścia do kawiarenek, biblioteka, a między tym wszystkim monumentalne bloki. Wszystko puste. Gdzieniegdzie jedynie zza resztek zasłon w oknie zerka na nas jakaś postać widmo. Nad wszystkim góruje ogrodzony wysokim płotem (sic!) nowoczesny budynek konsulatu rosyjskiego z dumnie powiewającą na wietrze flagą. Pieczę nad spokojem miasta sprawuje Wódz, którego wielki pomnik stoi w centralnym punkcie miasta. Na jego ołtarzu ktoś postawił metalowe słoneczniki. Żelazna władza domaga się żelaznych hołdów.

Jak mówi mi Birger Amundsen - od lat zajmujący się kontaktami norwesko-rosyjskimi w tym regionie - przed dwoma laty władze rosyjskie zaczęły dostrzegać problem Barentsburga, bezzasadność istnienia tej osady, która cierpiąc na deficyt produkcyjny, jest rodzajem samonapędzającej się złej przepowiedni. Urzędnicy zaczęli przyjeżdżać, radzić. Efektem tego zainteresowania są zapewne dwie nowiutkie, solidne ławki ustawione obok pomnika Lenina. Ławki, których nie powstydziłaby się żadna europejska stolica. Jest też - odnowiony w tym roku - kilkumetrowy malunek na jednej ze ścian, będący groteskowym snem ulicznego artysty - mural przedstawiający las brzozowy, w którym można przysiąść na betonowych schodkach. Jest też bujna, zielona trawa, jakiej nie ma nigdzie w Arktyce, rośnie bowiem w ziemi specjalnie przywiezionej w tym celu z Rosji. Do kopalni można wejść bez większego problemu. Straszą w niej pordzewiałe wagoniki, puste korytarze i chłód. Ostre słońce wdziera się przez szpary w ścianach dając złudny pozór ciepła. Kiedy muzycy przestają grać, cisza aż piszczy w uszach. Czarna ziemia przylepia się do butów, kiedy wracamy do portu. W dół schodami. Psy nie szczekają. Psów tu nie ma.

Skoro oddaliśmy swój los władzy dwudziestokoronówki czas na rewers monety. Ten przedstawia łódź. Ta łódź prowadzi na północ. Do Pyramiden, ziemi obiecanej rosyjskiego górnictwa, która stała się ziemią zapomnianą - prawdziwym miastem-widmem.

Po czterech godzinach na statku dobijamy do brzegu, gdzie czeka na nas młody student historii z St. Petersburga. Ma wszelkie atrybuty przewodnika: karabin i solidne notatki. Mieszka w blaszanym, portowym kontenerze. Poza nim jest tu jeszcze dwóch mężczyzn. I kot. W mieście, które w czasach swojej świetności, przed wysiedleniem w 1998 roku, liczyło ponad 1000 mieszkańców, zbudowano szklarnie pełne warzyw, hodowano bydło i kury, był szpital, wzniesiony z niezwykłym rozmachem dom kultury z halą sportową, salą koncertową na kilkaset miejsc, kinem, restauracjami, klubem nocnym. Mieszkanie tutaj było społeczną nobilitacją. Dla Rosjan, którzy decydowali się osiedlić na Spitsbergenie, wszystko miało być w najlepszym gatunku - mówi przewodnik. Miała to być wizytówka Rosji. Wizytówka dobrobytu. Pierwszym ciosem była katastrofa samolotu, w której zginęło około 200 mieszkańców miasta. Potem sukcesywnie zmniejszano wydobycie węgla i docelowo wszystkie kopalnie zamknięto, a mieszkańców wysiedlono do Murmańska. Przez dziesięć lat Pyramiden było miastem zamkniętym. Od kilku lat dopiero docierają tu statki z polarnymi turystami. Co więksi śmiałkowie zostają nawet na noc. Dość nędznej postury kot odstrasza lisy. Niedźwiedzie odstrasza się karabinem.

Z portu do centrum wiedzie utwardzona droga wzdłuż zdewastowanych budynków i pozostałości po taśmociągu transportującym węgiel na statki. Tych dwu pozostałych mieszkańców miasta wypala gdzieś drewno. Tak na dobrą sprawę gotowi jesteśmy uwierzyć, że ono wypala się samo. Wszędzie snuje się dym. Taki zapach zapada w pamięć w miejscu, gdzie najwyższą roślinność stanowi trawa. Przy bramie wejściowej stoi wagonik z węglem - ostatni, który wyjechał z tutejszej kopalni w 1998 roku. Domy stoją wzdłuż szerokich uliczek, znowu to pięknie zdobione wokół okien drewno, w którym moszczą sobie gniazda pokrzykujące mewy. "Ten budynek nazywał się Londyn" - mówi nasz przewodnik wskazując na kilkupiętrowy blok obłożony drewnem - "Mieszkali w nim kawalerowie". Za chwilę dowiadujemy się, że naprzeciwko Londynu stoi Paryż (dla analogicznych przedstawicielek płci pięknej), a szary, odrapany piętrowiec za nimi to "dur dom" - schronienie rodzin z dziećmi. Droga z Londynu do Paryża (lub odwrotnie) zawsze więc znajdowała swój koniec w Rosji. W centralnym punkcie miasta kolejny wizerunek Wodza zaglądającego do każdego, zabitego deskami okna. Nie ma kogo zapytać o to, jak tu się kiedyś żyło. Nie ma też czego świętować. Puste domy zachowują historie dla siebie.

Dom kultury - jedyny otwarty budynek w Pyramiden - sprawia wrażenie, jakby przed chwilą wszyscy gdzieś wyszli. Wysiedleńcy nie zabrali prawie nic. Wszystko pozostawione samemu sobie. Pootwierane drzwi i ta cisza. W sali sportowej nieruchome piłki leżą zaledwie pół metra od bramki, w sali koncertowej nadal na scenie stoi fortepian, którego dźwięk wydaje się jeszcze nieść we foyer. Na stole bilardowym czarna ósemka już prawie wpada do łuzy. Na pianinie marki "Czerwony październik" leżą otwarte nuty. Ktoś grał, ale wyszedł na chwilę. Ktoś inny zniszczył bębny i perkusję w pokoju obok. Może na znak protestu wobec widniejącej tam tablicy zapewniającej o przyjaźni radziecko-norweskiej. Jak mówi mi potem Birger Amundsen - relacje między oboma narodami sprowadzają się w większości przypadków do zdania "tawarisz, na zdrowie". Rosjanie, w przeciwieństwie do Norwegów nie opuszczają swoich osad tak często. Ich egzystencja sprowadza się w dużej mierze do całkowitego poświęcenia pracy, której jednym z aspektów jest alkoholizm. Są oczywiście tacy, którzy asymilują się w Longyearbyen, zakładają rodziny, pracują inaczej. Ci jednak pozostają w mniejszości.

W pomieszczeniu dawnego urzędu pocztowego, do którego zaprasza przewodnik, można teraz kupić pocztówki. I wódkę w dobrej cenie. Nikt z nas nie kupuje kartek. Nikt chyba nie ma odwagi zapytać, o której godzinie opróżniana jest nieobecna skrzynka na listy.

przejście do katalogu >>>

Sławoj Dubiel "Karkonosze"

2010-10-11T16:31:00.000+02:00

16 marca-12 kwietnia 2010

fotografie które wam wysłałem po raz pierwszy zostaną zaprezentowane w waszej galerii

z czego się bardzo cieszę

Sławoj Dubiel

fot. Sławoj Dubiel

Sławoj Dubiel urodził się w 1964 r. w Tarnowskich Górach. Artysta interesuje się fotografią klasyczną, uwzględniającą jej cechy dokumentalne. Posługuje się wielkoformatową kamerą. Zastaną rzeczywistość podnosi do rangi sztuki, swoimi fotografiami potrafi przenieść odbiorcę w inny świat, w niezwykłe krainy.

Tworzy głównie czarno-białe fotografie, przestrzeni postindustrialnych (np. Cementownia Groszowice, Fotorealizm, Vedute di Silesia, Dwie tradycje) oraz klasyczne fotografie krajobrazu (np. Pamiątka z Karkonoszy. Fotografia – Nowe Media). Jego kolekcje fotografii obejmują różne tematy i obszary zainteresowań. Utrwala i dokumentuje, to co mija bezpowrotnie i uwiecznia to, co zapomniane, czego istnienie jest pomijane przez innych artystów. Wśród tematów jego twórczości znajdziemy: panoramy, piękno gór (szczególnie Karkonosze czy Rudawy), a także ciekawe i niepowtarzalne wnętrza.

Swoje prace prezentował na wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych, zdobywając m. in. I nagrodę XV Biennale Fotografii Górskiej w Jeleniej Górze w 2008 roku. Ukończył Państwowe Studium Kulturalno-Oświatowego (specjalizacja fotografia i film) oraz Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Opolu. Pracował jako fotograf i wykładowca fotografii w opolskim Studium Kształcenia Animatorów Kultury. Obecnie pracuje jako fotograf w Dziale Promocji Politechniki Opolskiej. Od 2000 roku jest członkiem ZPAF. W latach 2004 i 2007 otrzymał półroczne stypendium Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Stypendium Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego otrzymane w 2004 r. pozwoliło mu na realizację projektu: Kultura ludowa Śląska Opolskiego – zwyczaje i obrzędy. W 2007 r. z ministerialnego Funduszu Promocji Twórczości Otrzymał kolejne stypendium, w ramach którego zrealizował cykle fotograficzne dokumentujące zabudowę Paczkowa i Byczyny.

www.sławojdubiel.art.pl

Nie każda fotografia...

Fotografie krajobrazu powstają zwykle z potrzeby spełnienia naszych oczekiwań estetycznych. Z reakcji na piękno, oryginalność czy też atrakcyjność "kawałka" ziemi, którego walorów jesteśmy świadkami w danym momencie. Powstają często z potrzeby utrwalania naszej pamięci lub "wzmocnienia" jej za pomocą obrazu, istniejącego, nie tylko w obszarach naszego mózgu, lecz również fizycznie -- na papierze fotograficznym. Tak, często fotografia pejzażu ma, w naszej świadomości charakter uniwersalny. Lecz nie każda...

Fotografie Sławoja Dubiela wydają się odbiegać od tego stereotypu. Ich ciężar gatunkowy, jeżeli można użyć takiego określenia, leży w elementach nie tyle widzianych co wyczuwalnych. Są to fotografie, których "dekoracyjność" zawarta jest często w elementach, jakby "dodanych" do krajobrazu, takich jak niebo, często udramatyzowane w czasie długotrwałej jego obserwacji. Jak poczucie przestrzeni, wyjątkowo widoczne w pracach Sławoj. I właśnie przestrzeń, pewien, charakterystyczny dla jego fotografii bezkres pejzażu, momentami dający złudzenie dowodu na kulistość Ziemi i jej zawieszenie w kosmosie jest, wydaje mi się, największą z zalet tych zdjęć.

Te fotografie nie są spokojne. Jakby zaprzeczały często własnej nieruchomości, tak przecież przypisanej fotografii, od początku jej istnienia a umiejętność poruszania się w tej przestrzeni przez autora tych obrazów czyni je wyjątkowymi. Są rozpoznawalne, a zatem jedyne w swoim rodzaju. W sztuce fotograficznej znaczy to bardzo wiele.

Wojciech Zawadzki

przejście do katalogu >>>
slawojdubiel.art.pl

Piotr Kurek "Rudawy"

2010-10-11T16:29:00.000+02:00

Piotr Kurek, rocznik 1981, z zawodu geomorfolog. Głównym tematem jego fotografii (poza tematem ulubionym, jakim są zwierzęta) są zjawiska geomorfologiczne zachodzące na naszej planecie.

Jest samoukiem - fotoamatorem. Nie kończył żadnej szkoły, ani kursów fotograficznych.

Jego próby można oglądać m.in. w galerii polskiej wersji National Geographic i na Lumisferze.

do katalogu >>>
strona autorska >>>

Filip Springer "Miedzianka, która była"

2010-10-11T16:22:00.000+02:00

Filip Springer

„I nikt tam nie wie kim jestem…”

W Miedziance nic nie ma, można powiedzieć, że samej Miedzianki już nie ma. Bo czymże jest tych kilkanaście chałup rozrzuconych dziś po wzgórzu wobec tętniącego życiem miasteczka jakie było tam jeszcze krótko po wojnie.

Do Miedzianki trafiłem przez przypadek, ktoś zaczął o niej mówić, a ja nie mogłem przestać słuchać, Miedzianka mnie wciągnęła. To co w tym miejscu jest najwspanialsze już dawno zarosło krzakami, ludzie krzątają się tutaj po obejściach nie za bardzo wiedząc co tak naprawdę się wydarzyło, tylko nieliczni pamiętają czasy świetności. Mówią o nich ze łzami w oczach lub machają zrezygnowani ręką.

Są też tacy, którzy chcą dać świadectwo – pokazać czym Miedzianka kiedyś była. Ale tam nie ma dziś nawet gruzów, z których można byłoby wznieść jakąkolwiek pamiątkę. Tylko krzaki i trawa. I niech tak zostanie, to działa wymowniej niż jakikolwiek pomnik.

fot. Filip Springer

Filip Springer – fotograf, dziennikarz. Członek Kolektywu Fotografów Visavis.pl, współpracownik największych polskich tygodników i dzienników. Stały współpracownik tygodnika "Polityka" i dziennika "Polska The Times". Publikuje też w "Newsweek Polska", "Przekroju", "Tygodniku Powszechnym", "The Reader’s Digest". Laureat konkursów fotografii prasowej, twórca fotokastów. W ramach Akademii 5 Klatek prowadzi warsztat fotoreportażu na Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu. Od dwóch lat pracuje nad cyklem reportaży poświęconych Miedziance.

fot. Filip Springer

Historia Miedzianki

W 1637 Coppferberge spalili Chorwaci.

W 1643 to samo zrobili Szwedzi.

W 1728 Kopferberg spłonął w pożarze.

W 1824 w kolejnym pożarze spłonęło 67 budynków.

Kupferberg przetrwał obie wojny światowe w stanie nienaruszonym.

W 1945 roku Kupferberg, najmniejsze i najwyżej położone miasteczko Rzeszy stał się Miedzianką, niewielkim polskim miasteczkiem nieopodal Jeleniej Góry.

W 1964 żołnierze Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego podpalili lont i ewangelicki kościół w Miedziance uniósł się na kilka sekund w powietrzu, by po chwili obrócić się w kupę gruzu.

W 1969 rozpoczęto ewakuację mieszkańców na jeleniogórskie Zabobrze i wyburzanie Miedzianki. Po kilku latach z miasteczka zostało zaledwie parę rozrzuconych bezładnie domów zbyt dużych i zbyt okazałych jak na wieś. I kościół, który pośród tego gąszczu krzaków wygląda jak pomyłka.

Dziś nikt nie pyta dlaczego Coppferberge spalili najpierw Chorwaci, a potem Szwedzi, nikt nie docieka jak to się stało, że jednej nocy z 12 na 13 października 1824 r. spłonęły domy 140 rodzin. Nikogo nie interesuje nawet szczęście Kupferbergu w obu wojnach światowych. Dziś można tylko stanąć pośrodku łąki i zadać sobie pytanie, jakie za każdym razem w duchu zadaje sobie Karl Heinz Friebe, niemiecki mieszkaniec miasta, który opuścił je w 1946 roku.

- Co się do cholery stało, że tego miasta już nie ma.

Z tekstu: Nie ma miasteczka – Filip Springer –„Polityka” 7.10.2009 r.

fot. Filip Springer

przejście do katalogu >>>

filipspringer.com

Beata Zdęba "Gwiazdka"

2010-10-11T16:17:00.000+02:00

Zapraszamy na utrzymaną w bożonarodzeniowo-bajkowym klimacie wystawę pocztówek i ilustracji stworzonych przez wrocławską artystkę - Beatę Zdębę. Powstałe prace wykonane zostały różnymi technikami, od klasycznego rysunku po plastelinę; jedne stworzone zostały na zamówienie firm prywatnych, inne jako ilustracje a jeszcze kolejne jako podarunki dla bliskich.

Beata Zdęba tworzy, posługując się ołówkiem, komputerem i plasteliną. Rysuje, maluje, szyje, lepi, konstruuje makiety pomieszczeń, fotografuje. Projektuje książki i plakaty. Wykonuje ilustracje do książek i podręczników. Współpracuje między innymi z takimi wydawnictwami jak Literatura, Europa czy Bajka. Na stałe współpracuje ze „Świerszczykiem”, w którym ilustruje stałą rubrykę oraz wiersze i bajki.

Zapraszamy na stronę ilustratorki

beatazdeba.pl

P.S. O wystawie ilustracji w "Książnicy Karkonoskiej" [grudzień 2009] TU

przejście do wystawy >>>
strona autorska >>>

Ryszard Chmiel "Niebajki"

2010-10-11T16:13:00.000+02:00

Ryszard Chmiel pochodzi z Lutomii Górnej - niewielkiej wsi położonej pomiędzy Świdnicą a Dzierżoniowem, maluje od kilkunastu lat. Zaczął po narodzinach córki Julii, dla której chciał coś namalować. Kupił więc kredki woskowe i jak już zaczął, to nie może przestać. Powstało dotychczas ponad 300 prac, ponoć gdyż autor nie prowadzi szczegółowej dokumentacji. Niektórzy mają kłopot z klasyfikacją jego twórczości, czy należy do kategorii malarstwa, rysunku, czy jeszcze czegoś innego. Ale według autora to żadem problem. Klasyfikacja sztuki dzieli się na: podoba się lub nie podoba się. Ponieważ nam się spodobało, chcieliśmy ją Państwu pokazać.

Jego prace zostały wykorzystane do projektu okładki płyty Martyny Jakubowicz pt. "Tylko Dylan" (Sony BMG 2005) oraz projektu karcianej okładki książki Mirosława Sośnickiego pt. "Astrachowka" (Wydaw. MTM 2005).

Obrazy Chmiela prezentowane były na wystawach w Polsce, Niemczech i Czechach.

Tytuł "Niebajki" to próba zwrócenia uwagi na to, co kryje się pod pozornie baśniowymi ilustracjami. Im dłużej przyglądamy się tym rysunkom, tym więcej potrafimy z nich wydobyć.

przejście do katalogu >>>
chmiel.biz

Andrzej Jerzy Lech "Okolice Moscow, Jelenia Góra, Tampa..."

2010-10-11T16:09:00.000+02:00

Andrzej Jerzy Lech urodził się we Wrocławiu 1955 roku.

Studiował fotografię artystyczną w Szkole Sztuk Pięknych w Ostrawie w Czechach w pracowni Borka Sousedika.

W latach osiemdziesiątych związany był z grupą fotografów działających we wrocławskiej Galerii Foto-Medium-Art. Jego wystawa 60 furtek z 1983 roku była proklamacją ruchu nazywanego później fotografią elementarną.

W latach 1979-1987 Andrzej Jerzy Lech prowadził w Opolu domową prywatną Galerię w Drodze.

W latach 80. stworzył kilka istotnych dla fotografii polskiej cykli jak: Amsterdam, Warka, Kazanłyk, 30 fotografii, Kalendarz szwajcarski, rok 1912. W roku 1987 brał udział w prestiżowej wystawie Award for Young European Photographers we Frankfurcie.

Od 1989 mieszka w Jersey City, New Jersey, USA.

W roku 1998 Lech wziął udział w multimedialnym przedstawieniu Beyond Words, Fotokina w Kolonii, Photoplus Exhibition w Nowym Jorku, przygotowaną przez Icon Pictures w Nowym Jorku. Wystawa była częścią obchodów 50-lecia powstania firmy Hasselblad.

W roku 2000 otworzył wystawę Kalendarz szwajcarski, 1912 podczas 8. Międzynarodowego Festiwalu fotografii Fotofest w Huston w Teksasie.

W roku 2003 wziął udział w IV Międzynarodowym Biennale Sztuki Współczesnej we Florencji. Za zestaw fotografii z Dziennika podróżnego-Ameryka, Polska otrzymał IV nagrodę i Medal Lorenzo de Medici.

W tym samym roku Andrzej Jerzy Lech otworzył Dziennik podróżny w Rotunda Gallery w Ratuszu Jersey City w New Jersey.

Kolejne prezentacje Dziennika podróżnego: poznańska Galeria 2piR, Instytut Polski w Sofii (2005), warszawska Galeria Yours, Galeria Pusta Górnośląskiego Centrum Kultury w Katowicach, Muzeum Diecezjalne we Florencji (2006), Muzeum Sztuki w Chetumal, Meksyk (2008).

W 2005 roku artysta otrzymał od Jersey City Landmarks Conservancy nagrodę J.Owen Grudy History Awards za całokształt działalności artystycznej związanej z utrwalaniem na fotografii historycznych części miasta Jersey City.

W roku 2006 Lech uczestniczył w wystawie XX wiek fotografii polskiej z kolekcji Muzeum Sztuki w Łodzi, w Soho Museum of Art w Tokio oraz w Niigata City Art Museum w Niigata.

W Stanach Zjednoczonych Lech reprezentowany jest przez Graphistock Alternative Photography.

Prace artysty znajdują się w stałych zbiorach m.in. Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Narodowego w Gdańsku, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, śląskiej Kolekcji Sztuki Współczesnej w Katowicach, Galerii BWA w Jeleniej Górze, Galerii Domowej w Kopańcu, Kolekcji Sztuki Współczesnej Pfizera i Icon Pictures w Nowym Jorku oraz Jersey City Museum w Jersey City, New Jersey.

Portale, w których można znaleźć więcej informacji o artyście:

Foreigner, Berlin

Dom Spotkań, Kopaniec

Yours Gallery, Warszawa

Andrzej Jerzy Lech - On The Way Gallery, Jersey City, New Jersey

Kultura Polska

Do wystawy w "Galerii w Tle" Andrzej Jerzy Lech przygotował 23 fotografie otworkowe z różnych części globu. Wśród nich znalazły się oczywiście i polskie akcenty, w tym również jeleniogórskie. Część prezentowanych tu fotografii pochodzi z "Otworkowego dziennika podróżnego". Równolegle do wspomnianego cyklu Lech realizuje Panoramiczny Dziennik Podróżny.

Andrzej Jerzy Lech brał również udział w projekcie "Pamięć Miasta. Jelenia Góra".

przejście do katalogu >>>
strona autorska >>>

Cezary Korkosz "Tymczasem w lesie..."

2010-10-11T16:00:00.001+02:00

Przedłużamy ryjówki.

Ze względu na duże zainteresowanie i pozytywne reakcje na kolory wystawa potrwa kilka dni dłużej.

Cezary Korkosz, ur. 1968 w Stargardzie Szczecińskim, z zawodu nauczyciel, z zamiłowania przyrodnik, podróżnik, a od kilku lat fotograf zawodowy. Od 20 lat zajmuje się fotografią przyrodniczą i wciąż poszukuje „życiowego ujęcia”.

Cezary Korkosz jest członkiem Związku Polskich Fotografów Przyrody, autorem wystaw, pokazów indywidualnych i zbiorowych i laureatem wielu nagród i wyróżnień. Współpracuje z agencjami fotograficznymi w Polsce i za granicą, jego prace są publikowane między innymi przez National Geographic, Przyroda Polska, Łowiec Polski, Brać Łowiecka, Wiadomości Wędkarskie,Woliera.

Wystawa zorganizowana została w związku z przypadającą 19 września trzydziestą rocznicą ustanowienia Convention on the Conservation of European Wildlife and Natural Habitats w Bernie w Szwajcarii - Konwencji o Ochronie Dzikiej Flory i Fauny Europejskiej oraz Siedlisk Przyrodniczych.

przejście do katalogu >>>
strona autorska >>>

Rita Raczkowska "W stronę człowieka"

2010-10-11T15:57:00.000+02:00

Rita Raczkowska - gryfowianka, ur. 1987 r., absolwentka Liceum Plastycznego w Jeleniej Górze, obecnie studentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Współpracuje z gryfowskim Stowarzyszeniem Awantura, działającym na rzecz ukulturalniania lokalnego środowiska.

przejście do katalogu >>>

"Olszyna" wreszcie na płocie

2010-10-11T15:56:00.000+02:00

Po dłuższej przerwie, spowodowanej głównie porą deszczową, na Płocie przy ul. Elsnera

zawisła wystawa "Pamięć Prowincji Olszyna maj 2009".

Tym razem, w celu dłuższej trwałości postanowiliśmy ja przykleić.
Zobaczymy jak się sprawdzi.

Zapraszamy

Pamięć Prowincji. Olszyna maj 2009

2010-10-11T15:47:00.000+02:00

Fotografie powstały w maju bieżącego roku w niewielkim miasteczku - Olszyna Lubańska. Niegdyś bardzo bogata, znana w całym kraju z Fabryk Mebli miejscowość, dziś - umierająca prowincja, w której pozostało jednak wiele śladów z czasów jej świetności.

Projekt pod nazwą "Pamięć Prowincji" rozpoczął niedawno Jacek Jaśko wystawą zatytułowaną "Pamięć Prowincji. Kopaniec". Pierwsza odsłona nastąpiła 2 maja w "Galerii Za Miedzą" w Lubomierzu.

"Pamięć Prowincji. Olszyna" jest kontynuacją projektu. Autor postanowił pójść za ciosem i zaraz po wernisażu w Lubomierzu przystąpił do działania. Tym razem padło na Olszynę, jako na miejsce trochę zapomniane, trochę uśpione, jednak nie pozbawione uroku i swoistego, niepowtarzalnego klimatu. Prezentowane obrazy powstały za sprawą twórcy projektu Jacka Jaśko oraz wrocławskiego malarza i fotografika urodzonego w Przesiece - Adama Bończę-Pióro.

fot. Adam Bończa-Pióro

Podczas pleneru autorzy oprowadzani przez jednego z mieszkańców Olszyny wysłuchując ciekawych historii dotyczących miasta popełnili kilkadziesiąt ujęć, których niewielka część zaprezentowana zostanie od 15 czerwca w "Galerii w Tle". Reszta trafi na jeleniogórskie płoty, zgodnie z hasłem J.Jaśko "Foty na płoty" (płoty przy pl. Wyszyńskiego i Elsnera). Ponadto możliwe, iż wystawa zagości w samej Olszynie. Twórcy urzeczeni plenerami miasteczka planują powrót do Olszyny, w ich odczuciu miejsca wyjątkowego, o którym nie sposób zapomnieć.

fot. Adam Bończa-Pióro

Słów kilka od autora Bończy:

Majowy poranek, za oknem słońce, wyczuwalne ciepło. Jeszcze nie mam planu na ten dzień, pomalutku gaszę w sobie wczesnoporanną senność.

Sms a po nim telefon od JJ i zaproszenie by w plener się udać w miejsce, do tej pory dla mnie nieznane, tam gdzie ulokowali się ciekawi ludzie, tacy, co dzielą się swoimi pasjami,

opowieścią i nadal pozostają w zachwycie nad tym, co wokół nas.

I jestem w Olszynie, to górne Łużyce, trochę kilometrów od Jeleniej Góry, trochę od Lwówka Śl. i Gryfowa. W środeczku.

W tym punkciku na mapie, który okazuje się miasteczkiem w pięcioma tysiącami dusz. XIII wiek, to pierwsza wzmianka z zapisem kto i dlaczego ukochał to miejsce. Kiedyś kopano, wyrabiano brykiet a potem wsławiono Olszynę - meblami.

Każdy zna, lub nawet ma, rozsuwany stół... a to właśnie tu powstał projekt i tu produkowano ten uniwersalny mebel.

Olszyna ma swoją historię barwna, bogatą, ciekawą, czasami tragiczną... tak tak - to tu dżuma zdziesiątkowała mieszkańców a przetrwał tylko grabaż... tu szaleli husyci, napoleończycy boje toczyli... koniec II wojny łagodnie obszedł się z miastem.

Miasto meblem się stało, ale już nie dziś... po świetności tylko żółty kurz pozostał, opuszczone fabryki, gdzie przez zapylone szyby widzą martwe maszyny, niedokończone krzesła i stoły.

Bramy fabryk, milczący świadkowie świetności, zamknięte zardzewiałymi kłódami straszą, odpychają. Nic, tylko szeleszcząca toczącym się na wietrze papierowym zwitkiem, cisza...

Adam Bończa-Pióro Olszyna/Wrocław maj 2009

fot. Jacek Jaśko

Lubię powłóczyć się z Adamem po naszej Prowincji. Lubię być przy tym, gdy nawiązuje znajomości, zagaduje napotkanych ludzi, którzy otwierają przed nim swoją pamięć. Cieszę się, ucząc się przy tej okazji wciąż czegoś nowego. A że czasem uda się wykonać kilka pamiątkowych fotografii, przyjemność jest tym pełniejsza. Spotykamy się potem ponownie, choćby przy okazji wystaw Na Płocie.Teraz debiutujemy wspólnie w przestrzeni monitorów, a przed nami kolejne spotkania, wędrówki i fotografie budujące Pamięć Prowincji.

Jacek Jaśko Kopaniec, maj 2009

Adam Bończa-Pióro - rodem z Przesieki, malarz, fotograf, włóczykij. Współtwórca cyklu wystaw Na Płocie. Miłośnik i piewca Prowincji. Swoje teksty i fotografie publikuje w "Karkonoszach" i na stronie dom-spotkan-kopaniec.pl

Jacek Jaśko - fotografuje, pisze, wystawia i publikuje. W Kopańcu, gdzie mieszka prowadzi "Galerię Domową".

do katalog >>>

"Zagadka" na płocie

2010-10-11T15:45:00.000+02:00

Jelenia Góra-Zabobrze, ul. Elsnera

Agnieszka Kwiatkowska "Zagadka", "Maska"

2010-10-11T15:43:00.002+02:00

18 maja-13 czerwca 2009

fot. Agnieszka Kwiatkowska

Słów kilka od Autorki: "Maska" jest jedną z pierwszych sesji, która być może bardziej mnie inspirowała. Ma już około dwóch lat, datowana mniej więcej na początek mojej przygody z fotografią. Maski doskonale potrafią ukryć przed nami swoistą prawdę. Dlatego świat składa się z ostrożności, braku zaufania - co staje się przyczyną częstych konfliktów. Przez niepewność środowisko staje się wrogie i gwałtowne. Właśnie to chciałam pokazać w moich fotografiach. "Zagadka" to nasza spokojna miejscowość - Jelenia Góra, która tak naprawdę jest tajemnicą. Ujęcia nie są specjalnie wyszukane, wręcz przeciwnie, to najbardziej znane naszym mieszkańcom miejsca. Czy na pewno jest tak do końca? Tą sesją chce pokazać jak nieznane może okazać się otoczenie i ludzie, gdy spojrzymy na nie z innej perspektywy.

fot. Agnieszka Kwiatkowska

Wybrała fotografię, ponieważ pozwala na utrwalanie własnego, indywidualnego widzenia świata. Entuzjastka klimatów retro, starych strychów i biegania po dachach. Od dziecka uważa, że jej powieki to migawka aparatu i może wyobraźnią strzelać zdjęcia. Lubi to, co niezauważalne. Poza fotografowaniem zajmuje się również malarstwem.

Agnieszka Kwiatkowska o sobie: urodziłam się w Jeleniej Górze w 1991 roku. Jestem uczennicą Liceum Plastycznego w Jeleniej Górze-Cieplicach. Interesuje mnie każdy rodzaj fotografii. Bawię się nią, ciągle odkrywam. Robiąc zdjęcia najpierw myślę, jak to będzie widział aparat. Nie tylko dla siebie uprawiam fotografię. W tym wypadku nie miałaby ona sensu. Chcę pokazać przez nią wartości przeze mnie rozumiane, moje spostrzeżenia, przemyślenia. Fotografia pomaga mi w wyrażaniu moich myśli. Wybrałam ją z wielu dziedzin. Odzwierciedla ona rzeczywistość, choć to ode mnie zależy jak ją pokażę. Niezwykle ciężko dostrzec ukrytą rzeczywistość mimo, iż wydawać się może, że jest w zasięgu ręki, wszechobecnie dostępna. Mam za sobą kilka wystaw autorskich i zbiorowych, zdobywając nagrody i wyróżnienia. Do najważniejszych dla mnie wystaw zaliczam: autorską we Frankfurcie n/Odrą, gdzie prezentowałam prace fotograficzne i malarskie o ogólnej tematyce, w Goerlitz "Frankfurt nocą", w Galerii Czekoladowej "Kokieteria", w schronisku Kamieńczyk "Karkonosze"; oraz uczestnictwo zbiorowej wystawie malarskiej "Karnawał" w DODN (galeria N...)

przejście do katalogu >>>

strona autorska >>>

Michał Gałczyński "Fotografie"

2010-10-11T15:42:00.001+02:00

Michał Gałczyński, uczeń ostatniej klasy 3LO w Jeleniej Górze. Planuje studiować fotografię w Łodzi lub poznańskiej ASP. Fotografuje głównie krajobrazy i architekturę. Na swoich zdjęciach przedstawia swój dom - Jelenią Górę i okolice, od tych miejsc banalnych, jak Plac Ratuszowy, po własne "samotnie".

do katalogu >>>

"Good bye winter" na płocie

2010-10-11T15:41:00.000+02:00

fot. Paulina Pelisiak

Jelenia Góra-Zabobrze, ul. Elsnera

Niestety przedwiosenne deszcze i śniegi zrobiły swoje. Zostało jedynie kilka fotografii z dnia pierwszego.

Paulina Pelisiak "Good bye winter"

2010-10-11T15:40:00.001+02:00

Paulina Pelisiak ur. 1986r. w Jeleniej Górze
Mieszkanka Szklarskiej Poręby
Absolwentka liceum plastycznego w Nowym Wiśniczu (woj. Małopolskie)
Słuchaczka pomaturalnego studium fotografii w Cieplicach
Laureatka wielu lokalnych konkursów

Fotografuje, ponieważ obrazy utrwalone na jej zdjęciach pełniej,
w sposób wyrazisty pozostają w jej świadomości.
Ma wrażenie, że gdyby coś umknęło z pola widzenia
i nie zostało utrwalone - przestałoby istnieć.
Obrazy utrwalone pozwalają jej powrócić i ponownie przeżyć pierwsze emocje.
Dotknąć wzrokowo to, co było pretekstem do naciśnięcia migawki.

Fotografia ma dla niej duże znaczenie, jednak skromność i ideologia
nie pozwala jej na szczegółowe zgłębianie treści przedstawionych obrazów słowem -
uchwycone obiektywem wizje nie potrzebują słów, wręcz przeciwnie -
przemawiają same za siebie.

Największą nagrodą jest dla niej twarz zainteresowanego odbiorcy,
odbicie wzbudzonej w nim emocji. Jednocześnie jest to potwierdzenie,
że to co robi ma jakiś sens i znajduje adresata.

Goodbye winter

Zima - pora roku, którą można pokochać... ale i wzgardzić.
Pożądana przez swe piękno i przeklęta za swą srogość.
Tyle w niej zagadek, tyle zamyślenia
To, co ją buduje, zaskakuje nas samych.
Swą ekspresją prostoty-czerpiącej ale i niepojętej dla oka.
Rozmazane przestrzenie, które przemawiają do nas ciszą,
Świat marzeń, kraina malowana bielą na tysiąc różnych odcieni.
Ja zimę uwielbiam głównie za to dostojeństwo, które roztacza,
Za wyrafinowany czar form, które sama lepi - pierzyną śnieżnego puchu,
Ostrzem soplowych konstrukcji, szlakiem szronowego graffiti
Tańcem wirujących w powietrzu płatków...
Ty - drogi widzu, szanowany odbiorco mego fotograficznego przekazu,
Spróbuj wyciszyć swe wnętrze na moment.
Patrząc na zimowy świat znajdź to, co Ciebie pociąga
Czego potrzebujesz dla siebie z wachlarza jej zasobów.
Przymknij oczy-odpłyń,
Poczuj jej chłód na skórze,
Wspomnij dźwięki skrzypiącego mrozu,
Zasmakuj zmysłów w tej porze roku,
Która budząc strach swą siłą-budzi podziw.

Paulina Pelisiak

Przejście do katalogu >>>

Marcin Masiewicz "fotografia"

2010-10-11T15:39:00.001+02:00

Marcin Masiewicz urodził się w Jeleniej Górze, gdzie obecnie mieszka i pracuje. Studiuje w Wyższej Szkole Filologicznej we Wrocławiu oraz w Wyższym Studium Fotografii w Jeleniej Górze. Uprawia fotografię klasyczną i cyfrową, brał udział w kilku wystawach indywidualnych i zbiorowych. Zajmuje się fotografią klasyczną wielkoformatową, otworkową, rejestrując głównie okoliczny krajobraz i architekturę. Poza tym... gra na basie

przejście do katalogu >>>
strona autorska >>>

Ilona Wiśniewska "Dukla", "Owidiusze"

2010-10-11T15:38:00.001+02:00

10.01-8.02.2010 r.

Ilona Wiśniewska – filolog, fotograf. Związana z ziemią około jeleniogórską. Mieszka we Wrocławiu, studiuje w Krakowie. Jak sama siebie określa – jest bardziej fotografem-rzemieślnikiem, niż fotografem-artystą. Autorka licznych artykułów na temat fotografii jako ilustracji w literaturze współczesnej (m.in. na fotal.pl, ikonosfera.umk.pl i w "Biuletynie Fotograficznym").

W Galerii w Tle prezentowane są m.in. prace z cyklu Owidiusze i Dukla. Drugi - to ilustracje do fragmentu z opowiadania "Dukla" Andrzeja Stasiuka. W pełnej formie - wraz z tekstem dostępny jest tutaj.

przejście do katalogu >>>

Anioły w Kotlinie...

2010-10-11T15:33:00.001+02:00

Wykorzystano fotografie i rysunki następujących autorów:

Beata Zdęba
Jacek Jaśko
Tomasz Mielech
Janusz Moniatowicz
Andrzej Stachurski
Kamila Szuba
Siegfried Weiss

oraz masosolne anioły ROMY

przejście do wystawy >>>

Kamila Szuba "Kopaniec"

2010-10-11T15:23:00.000+02:00

17.11-22.12.2008

Kamila Szuba, ur. 30 lipca 1984, podobno w Warszawie ale nie pamięta. Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie szuka pracy i wciąż nie wie, kim zostanie jak dorośnie. Przez niektórych nazywana aktywną i twórczą animatorką kultury, stara się zgłębiać znaczenie tego pojęcia organizując razem z grupą znajomych różne projekty animacyjne wykorzystujące fotografię jako środek porozumienia między ludźmi. Nie zna się na technikach fotograficznych, sprzęcie, obiektywach i pewnie nigdy się tego nie nauczy. Zwraca uwagę na inne aspekty tej dziedziny. Nie czuje się fotografem, wciąż nie posiada aparatu cyfrowego, a ostatnio zdjęcia robi głównie telefonem. Spokojnie wyczekuje jednak chwil, w których bierze do ręki aparat, ponieważ czuje, że musi. Wtedy zatrzymuje się, lub idzie.

Poza tym lubi kiedy ludzie się śmieją.

KOPANIEC

Kiedy znalazłam się po raz pierwszy w Kopańcu, nie wierzyłam, w to, że jeszcze kiedyś tam wrócę. Był częścią czyjegoś świata, do którego ten ktoś zaprosił mnie na chwilę. Nie przeszło mi wtedy przez myśl, że to miejsce stanie się moją prywatną przygodą.

Był maj 2006r. i chyba było zimno. Były dwa samochody i kilka osób, dokładnie nie wiem już kto. Przyjechaliśmy do Kopańca żeby zobaczyć płot, ale nie ruszyliśmy się poza teren podwórka. Spędziliśmy tam dużo czasu. Robiliśmy zdjęcia, podziwialiśmy widok za domem. Tonęłam w błocie, pośród jakichś dziwnych białych kwiatów.

Było tak cicho. Tak spokojnie. Tylko góry. Niskie, piękne góry i zachodzące słońce, które się na nich rozlewało. Przestrzeń i wolność, a w mojej świadomości brak położenia na mapie. Proste przemyślenia o naturalnym porządku świata, o braku granic, o ludziach i o ich miejscach. O irracjonalności wchodzenia sobie na głowę.

PIERWSZE WRAŻENIA - CIĄG DALSZY

Czerwony garbus na podwórku i bardzo zwinny Skrzat, który po nim skakał. Skrzat zdawał się porozumiewać ze światem w swoim własnym języku. Pamiętam warkocze mamy Skrzata i tatę Skrzata, który częstował nas w kuchni sernikiem.

Pamiętam, że kiedy byliśmy w kuchni, przestraszony stworek wszedł do niej, otworzył szeroko olbrzymie oczy, tak że wydawało się, iż składa się wyłącznie z nich i z przejęciem wyszeptał do taty: przeczytaj mi bajkę.

Pierwsze wspomnienia - rodzinnie, domowo, ciepło. Kuchnia pełna zdjęć. Schody pełne książek.

PRZELOTEM

Za drugim razem Kopaniec, to była przystań. Przed długą podróżą, przed wyjściem ze znajomego portu - Polska. Miejsce skupienia się przed dalszą, nieznaną drogą. Znowu nie z mojego wyboru. Za duży chaos, mimo wszystko. Za dużo się działo. Za dużo we mnie było niepewności i niecierpliwości, żeby móc się tam odnaleźć.

Było ciepło, zielono i pusto. Wtedy wydawało mi się, że wszędzie jest daleko. A z drugiej strony wydawać by się mogło, że to wszędzie nie istnieje. Dookoła tylko łąki i góry. Pamiętam, że najbardziej urzekło mnie wtedy niebo. Pełne gwiazd po horyzont. Niesamowicie nisko. Tak blisko mnie. To jedyne co jest pewne, coś co zawsze było jest i będzie, nienaruszone i niezmienne. Jest nawet wtedy, gdy go nie widać. A ja nie widzę go coraz częściej. Podobno w mieście nie widać go już w ogóle. Na szczęście nie mieszkam w mieście. Na szczęście światła, nie zniszczyły jeszcze mojego nieba. Ludzie nie zabrali mi jeszcze gwiazd, nie zamienili ich na latarnie. Jeszcze nie. Choć takie niebo jak w Kopańcu mogę zobaczyć tylko we wspomnieniach.

Rozległa, ciemna przestrzeń ponad moją głową sprawia, że czuję się małym człowiekiem. Tak jak ogrom gór czy morza przypomina, o mojej słabości i o ograniczeniach. Niebo bardziej od nich tajemnicze i niedostępne napełnia mnie ciekawością i niepokojem.

Co jest tam daleko i jak to wszystko wygląda od drugiej strony? Jak małe dziecko zadaje sobie te naiwne(?) pytania i wiem, że chociaż nigdy nie znajdę na nie odpowiedzi, to właśnie ta dziecięca ciekawość i wiara w rzeczy proste, każe mi wierzyć, że jeśli wejdę wyżej to przybliżę się do nieba, a jeśli podskoczę, to może urwę się w końcu od ziemi i polecę. Wiem, że jedyne co jest pewne, to dźwięk spadania na ziemię, ale mimo to i tak chce mi się skakać. Zwłaszcza tam, gdzie nie ma betonu.

KOPANIEC PO RAZ TRZECI

Już prawie miesiąc temu i pół roku po wiosennej wizycie. Absolutnie mój wybór. Moje wakacje. Inne niż zwykle, nieco na przekór sobie. Coś mówiło mi, musisz tam jechać. Właśnie teraz, kiedy jest okazja. Czemu nie? To będzie coś nowego.

Stało się. Pojechałam. Pojechaliśmy, we troje i jestem z tego dumna. Warto było przestawić się na spokój, na szukanie przygody w ciszy. Na kontakt z ludźmi.

To były dziwne wakacje, jedne z dziwniejszych na jakich byłam. Zanurzyłam się na tydzień w czyimś życiu, ktoś mi na to pozwolił, zaprosił mnie do niego. Zamieszkałam na tydzień w dziwnym miejscu. Miejscu wybranym przez wielu. Miejscu pierwotnym i odnoszę wrażenie, ostatnim. Miejscu ludzi, którzy znają wartość życia i chcą je wieść po swojemu. Z dala od świata, na który nie do końca się godzą i robią tyle, ile mogą, żeby nie żyć według jego reguł i choć może czasem świat wkrada się do ich domów, mają świadomość tego, co ważne i prawdziwe. Przyjaźń, dom, rodzina i pewnie jeszcze wiele innych spraw, dla których warto to robić.

Nie wiem jak to się dzieje, że ludzie podobni przyciągają się, oni też tego zapewne nie wiedzą. Kiedyś tak po prostu, pewnie spotkali się na drodze, zaczęli rozmawiać. Przyjechali skądś, szukając czegoś innego od tego co znali, nie ważne skąd. Z Polski, z Niemiec, skądkolwiek.

Ludzie nie dzielą się na nacje, dzielą się według wartości. Na podobnych i innych. Na tych co wiedzą i nie wiedzą.

Kopaniec urzeka nie tylko swoimi mieszkańcami. Urzeka spokojem, ciszą, klimatem i czasem, który wyznacza natura. Zarówno krajobrazem, jak i jego brakiem. Urzeka mgłą. To miejsce, gdzie można odpocząć od życia jakie znam, i nie mam tu na myśli życia w mieście, bo nie mieszkam w mieście, a mimo to nie mam gdzie iść na spacer.

Można odpocząć od kontaktu z ludźmi przez telefon, przez Internet, który przyznaje daje mi dużo radości, ale nie mogę znieść tego, że czasami wypiera kontakt osobisty. Można odetchnąć od wymysłów techniki, które nas zmieniają i sprawiają, że nie potrafimy ze sobą rozmawiać.

Czasem mam wrażenie, że świat się skończył i że żadne zasady już nie obowiązują i nic nie jest pewne. Ludzie skupiają się na sobie, na karierach, na jutrze, a nie na tym, co mają dziś. Wymyślili PRy i HRy, mówią w języku, którego nie rozumiem. Którego nie chcę rozumieć.

Dobrze, że są miejsca, które dają nadzieję. Pozwalają zyskać wiarę w to, że może być tak, jak chcę, że być może uda się odsunąć od siebie ten Babilon. Nie jestem idealistką, po prostu mam nadzieję. Wierzę w to i widzę to, że nie wszyscy jeszcze dali się zwariować, a mimo to mogą uchodzić za wariatów.

Cóż, w taki układzie, jeśli ktoś kiedyś nazwie mnie wariatką, odbiorę to jak komplement.

Dziękuję Panu Juliuszowi za to, że pokazał mi Kopaniec,

Jackowi, za to, że mnie zaprosił i ugościł,

Jerzemu za to, że mnie ze sobą zabrał i pożyczył mi aparat

i Agacie, za to że ze mną pojechała!

przejście do katalogu >>>

camshu.blogspot.com

Tomasz Mielech "Karkonosze"

2010-10-11T15:19:00.001+02:00

13.10-15.11.2008 r.

Tomasz Mielech, ur. 1973 r. w Jeleniej Górze, gdzie nadal mieszka, pracuje i fotografuje. Ukończył filozofię na Uniwersytecie Wrocławskim. Zajmuje się fotografią klasyczną, głównie dokumentalną. Wykorzystuje głównie technikę srebrową, ostatnio również cyjanotypię, kalitypię i technikę otworkową. Jest członkiem ZPAF. Jednym z ostatnich projektów w którym brał udział to „Jelenia Góra. Pamięć Miasta.” Uczestnik szeregu wystaw indywidualnych (ostatnia to „Zapomniane pokoje”) i zbiorowych zarówno w kraju jak i za granicą (m.in. w Czechach, Niemczech i Danii). Laureat IX Biennale Fotografii Górskiej w Jeleniej Górze, Międzynarodowego Konkursu Fotograficznego „Krajobraz górski” im. J. Sunderlanda w Nowym Targu.

Jego przygoda z fotografią zaczęła się przed około dwudziestu laty podczas Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Ulicznych w Jeleniej Górze i z krótką przerwą trwa do dziś. Mielech porusza się w obrębie miejsc magicznych, górskich krajobrazów.

przejście do katalogu >>>
strona autorska >>>

Powstawanie

2010-10-11T15:18:00.003+02:00

Pomysł powstania Galerii w Tle narodził się w trakcie trwania projektu foto.ruszenie. Po jednym z wernisaży pomyśleliśmy, że dobrze by było gdyby foto.ruszenie mogło trwać dalej, żeby idea ciągłości i pewnego rodzaju skierowania sztuki do zwykłego odbiorcy, nie zniknęła wraz z zakończeniem foto.ruszenia. Ania rzuciła pomysł stworzenia galerii, jednak w "Książnicy Karkonoskiej" istnieje już Galeria Małych Form i nie chcieliśmy powielać istniejącego już projektu. Zdawaliśmy sobie także sprawę, że jesteśmy ograniczeni finansowo oraz że trudno by było znaleźć przestrzeń na taką galerię. Wybór padł na komputery dla czytelników, a ściślej na tzw. tapety oraz wygaszacze ekranu na których zamiast standardowych windowsowych obrazków „powiesiliśmy” cyfrowe wersje dzieł sztuki. Rozwiązało nam to problematyczne kwestie, oraz stworzyło nowe możliwości. Przede wszystkim rozwiązał się problem przestrzeni na galerię. Tapeta pulpitu dała dodatkowe miejsce w już istniejącym wnętrzu i jednocześnie jako element zastany powoduje nieunikniony kontakt z obrazem/sztuką. Dodatkowo na tapecie zostało umieszczone imię i nazwisko twórcy oraz adres internetowy jego strony.

Chcielibyśmy, aby Galeri@ w Tle była nie tyle celem, miejscem do którego idzie się oglądać obrazy ile pewną informacją, środkiem dotarcia do artysty, którego twórczość jest u nas przedstawiana. Nawet jeśli czytelnik jedynie spojrzy na obraz czy nazwisko artysty nie zagłębiając się, to wierzymy w to, iż następnym razem widząc to samo nazwisko czy obraz nie przejdzie obok niego obojętnie. Chcielibyśmy, żeby ludzie byli bardziej świadomi i wrażliwi na to, co się wokół nich dzieje.